چقدر راحت

گاهی انسان در اوج تمدن و شکوه فرهنگ و نبوغ عصر جديد به شدت نيازمند به جهالتهای اولین گامهایش در تاریخ زندگیش می شود (قرنها پیش)، تا به کوهستانهای ناپيدای تاريخ ، آنجا که مه غليظی از اسطوره و افسانه خوابيده است سفر کند دوره ای که اجدادمان اعتقاد داشتند همراه با خلقت هر انسانی خدايان برای او و همراه او پديده ای خلق می کنند تا او را در زمين همراه و همزاد باشد

و ندانستن چه زیبا بود

و جهان پر از جهل ما چه دلنشین بود

و هر نفس هستی پر از ردپاهای اهریمن و اهورا

و امروز خدایان چه زشتند

یک وقتایی احمق بودن خیلی خوب هست (یک وقتایی)

و یک وقتایی خوب بودن چقدر بد هست و تازه باید برای این خوبی  تاوانی سنگین داد

چقدر راحت هستند بوته های که صمیمانه از بر خاکها سر می کشند  

بدون هیچ تپشی و التهابی

و در اعماق وجودشان تنها نیازشان شدن است حتی شدنی که نمی داند چه چیزیست

و جهل چه زشت هست . حتی در همسایگی گلی آرام

هیچ چیز پر جذبه تر از سکوت در انبوه نگاه ها نیست

مثل طلیعه شب به خروارها صبح که با لجاجت خورشید می خواهند بمانند

و هیچ یادگاری خاطره انگیز تر از یادی نیست که یادمان آورد حماقتهای شیرینمان

و چه خوب می مانند آنچیزهایی که نباید بمانند

بیچاره خدا اینها را یادش رفت

بسیار دم زدن از خویش راهیست برای نهفتن خویش

چقدر جالب هست وقتی زندگی رو از نگاه تنگ یک نی می بینی

 

سلام به تکرار . مثل روز

لعنت به عادت

بیچاره کر از خواب بلند شده بود

و اصلا نفهمید که دیشب بلبلی در انزوای تنهاییش مرد

که آوازی در هیاهوی بلوای صبح جان داد 

که ساقه نازک خیالی در کف تلخ عقل خشکید

که چه راحت فریب خورد . فریب روز را فریب خورشید را فریب شعر را و فریب دوستداشتن را

که احمق بود

و چه خوب است احمق بودن

مثل هگل یا هایدگر و یا ....

قداست و والایی هر چیز نه به شدت آن که به درازای آن می باشد

که در زمان همه چیز میمیرند

وه !! که چه مقدسند آنانی که می مانند و تن به زمان سرد نمی کنند و سر به آن نمی دهند

اما شاید چنین چیزی نباشد